فکر نمی کنم ایراد از کد باشه چون خودم سه بار تستش کردم نزدیک انتخابات شد و فیلتر ها هم شروع به اینجا مراجعه کنید

یکی از بچه های قدیمی آن شد. گفته بود نیمه های شب یا صبح زود آن میشم. یک کمی خوش و بش کردیم و یک کمی هم غیبت یکی از بچه ها. البته اون بچه هه راضی بود من ازش حرف بزنم (قابل توجه دوستان حساس)

خلاصه یک کمی هم از مشکلات زندگی گفتیم و بای بای و رفتم لالا.

امروز دیدم برام کامنت گذاشته و درباره صحبت های دیشب تفصیلی داده. اما آخر کامنت از حال نیلو پرسیده..

یک دفعه یاد نیلو افتادم. می گفت یادمه یک سال و نیم منتظر بودیم ببینیم این نیلو کیه.. نیلوفر.

یاد نیلوفر افتادم. یادمه هر کی ازم سوال می کرد یه جوری جواب می دادم... نیلو ؟ واقعیه. خیلی دختر خوبیه... نیلو .؟ هااااااااااا بابا یه تصور مجازیه. تخیلیه.

فاصله واقعیت و مجاز برای خیلی ها زیاده و برای خیلی ها کم. خیلی ها آرزوها و تصوراتشون براشون دست نیافتنیه و خیلی ها براشون مثل یک جسم روبروی چششونه.

نیلو، واقعیت یا مجاز ، تصور یا وجودی بود که باعث شد من شخصیتمو و تمام آرزوها و آینده ام رو شکل به کمک اون شکل بدم.

تو کامنتش معتقد بود تو عاشق واقعی نیلو نبودی

اما واقعا نیلوفر خیال بود. خیالی که من با تصورش سعی می کردم کنترل تمام احساسات و عواطف و تمرکزات روحیمو در دست خودم بگیرم و بتونم راحت تر با اتفاقای بیرون وجودم کنار بیام.

کاش می شد نیلوفر مجسم میشد، جان می گرفت تا ازش تشکر کنم.

مراحل رو انجام بدین . نتیجه اش جالب میشه

مراحل زیر را به ترتیب انجام دهید .

تا معجزه ای شگفت انگیز را متوجه شوید.

(این مطلب برگرفته از اساطیر چینی است)

1. ابتدا کف دو دستتان را روبروی هم قرار دهید و دو انگشت میانی

دست های چپ و راستتان را پشت به پشت هم بچسبانید.

2. چهار انگشت باقی مانده را از نوک آنها به هم متصل کنید

3. به این ترتیب تمامی پنج انگشت به قرینه شان در دست دیگر متصل هستند .

4.سعی کنید انگشتان شصت را از هم جدا کنید.

انگشت شصت نمایانگر والدین است.

انگشت های شصت می توانند از هم جدا شوند

زیرا تمام انسان ها روزی می میرند .

به این صورت والدین ما روزی ما را ترک خواهند کرد.

5. لطفا مجددا انگشت های شصت را به هم متصل کنید .

سپس سعی کنید انگشت های دوم را از هم جدا نمائید.

انگشت دوم (انگشت اشاره ) نمایانگر خواهران و برادران هستند.

آنها هم برای خودشان همسر و فرزندانی دارند .

این هم دلیلی است که انها ما را ترک کنند.

6. اکنون انگشت های اشاره را روی هم بگذارید و انگشت های کوچک را از

هم جدا کنید. انگشت کوچک نماد فرزندان شما است.

دیر یا زود آنها ما را ترک می کنند تا به دنبال زندگی خودشان بروند.

7. انگشت های کوچک را هم به روی هم بگذارید. سعی کنید انگشت های چهارم

(همان ها که در آن حلقه ازدواج را قرار می دهیم) را از هم باز کنید.

احتمالا متعجب خواهید شد که می بینید به هیچ عنوان نمی توانید آنها را از هم باز کنید.

به این دلیل که آنها نماد زن و شوهرهای عاشق هستند که برای تمام عمر با هم

می مانند. عشق های واقعی همیشه و همه جا به هم متصل باقی می مانند.

انگشت شصت نشانه والدین است .

انگشت دوم خواهر و برادر .

انگشت وسط خود شما .

انگشت چهارم همسر شما .

و انگشت آخر هم نماد فرزندان شما است .

عمری ست که تو را در خواب می بینم

    میبینم که تنهای تنها از ترانه می آیی

        تا به روی چشمانم قدم بگذاری

            یاد ان قصه های نا گفته می افتم و یاد آن لحظه هایی که بی تو می مردم

                تو که نباشی کوچه های دلم بوی اقاقیا ندارد

                     در بیداری به کنارم بیا و نگذار به آخر خط برسم

نگذار

آن برگ سبز تنیده بر حول گل لاله ، من را به یاد لحظه های تنهاییم می انداخت که به دنبال یاری در کوچه های خلوت دلم ، به دنبالش می گشتم . 

نگاه اول ، در آن همه نقاشی های زیبا ، اما آن گل ، گل لاله . لاله سرخ . برگی سبز . ساقه ای سبز . شروع داستان لیلی و مجنون . شیرین و فرهاد . همین دو کافی است برای مثال خنده های من و تو ، با هم . اما چرا حکایت داستان آهنربا در جذب ، دفعش هم بر سر ما آمد ؟ چرا رسم گل لاله بر وصل شیرین و فرهادها بر قصه ما سیطره نیانداخت ؟

چرا قصه ما اینگونه نوشته شد ؟

بعضی آن را گرفتاری یا در دام افتاده می گویند  که علی کل حال آقای گرفتار با هفت تا طفل از نوع شبیه به هم یا قل های خودمان مصداق کامل عشق است .

قدیم ندیما می گویند عشق بستن چشم به واقعیت و ندیدن علت ضعوف شخص مورد نظر است و هزار عیب را به ترتیب در چشم سوژه مورد نظر به صف کرده و شخصی مورد نظر بعد از مشاهده یحتمل حسش عشقولانش به نفرتی بس خفن جا به جا می شده است ... پس محاسنش که عشق آنان را پرنگ تر می کند چه می شود ؟؟؟؟؟؟؟؟

عده ای بس قلیل اما تاثیر گذار در مخ های جوانان عاشق پیشه ، اضافه می کنند : عشق همان بی ناموسی  و خار مادر نداشتن است ... کلا از قدماء می گذریم که سخن دوست خوش تر است .

حال مراد و مرید و مسلک و مامن نویسنده که بنده سراپا تقصیر باشم چیست عرض می شود ..

به اتخاذ کلمه گرفتار را در رسم تجربه پیشه کردن قدیم ندیمی ها و بابا بزرگا که این حرفشان دمت گرم دارد اگر فرض محال بگیریم که الی تالی عرض می شود ، کمی سخت باور می شود که پسری یک لا تی شرت و یه شلوار پارچه ای شود معشوقه دختری بسیااااااااااااااااااااااار مغرور و صد البته محبوب  که این مثال بُسیار در جامعه رواجی بس چشم گیر و خط عمودی آمارش بس به ارتفاع عمودی برج میلاد در صفحه رشد ، مصداق فوق الذکر به قول قوم شیرین مشدی ها سیخکی بالا رفته است . البته به حسب مطابعت از قوانین فمینیسمی عکس این قضیه فرض محال نبوده است . لیکن در برهه های زمانی به کثرت هم گرویده .

حال بنده با همان مقوله سراپا تقصیر حاج و واج در این همه ان قلت در بحث شیرین و تلخ سه کلمه عین و شین و قاف مانده ایم .. مانده این چه نمی دانیم وجودیتش اثبات است یا اکذاب . اکذاب هم وجودیتش در صرف اظهار است یا بر قانون چون قافیه به تنگ آید شاعر به جفنگ و خود زنی و به قول بروبچ بی تربیتها به خود ....... آید .

اما فرض محال پراندیم ، ذکر کنیم که : گرفتار بودن به حسب ذهنن قدماء کمی غلط است چون درست است عشق وقتی در دل ملت شهید پرور راه پیدا کرد دیگر نه سن میشناسد و نه سال و نه سنه .. اما عقل هم در محل حکم فرمایی نشسته است

فی الحال نه به تلخی عشق که از هندوانی ابو جهل بد تر است می نگریم و نه به شیرینش که لحظه های دوتایی ای را رغم می زند ... بل که مصداق وجودش است که رنگش قرمز به سرخی سوزش و سبز به زندگی کردنش و آبی به همیشه با طراوتش و زرد به دلهره داشتن و سیاه به مجهول بودنش و سفید به پاکی اش .

و من می گویم : عشق وابستگی به حسی که هیچ کس آن را نمی فهمد الا محبوبش که خود عامل آن حس است و دیگر هیچ

دو سال گذشت . از تاریخ عطف زندگی من

عرض شود خدمت شما که .... دو سال گذشت .

اول می خواستم امسال چیزی ننویسم . قهر از نوع وبلاگی هم بهانه خوبی بود . اما حیفم اومد . حیفم اومد تنها امروز رو که باید در سال حرفامو بدون سانسور و از ته دل و با تمام بغض ها و کینه ها هست بزنم .

دقیقا همین ساعت بود 15.30 دقیقه . دقیقا هم 28 خرداد بود . سال 1385 . آخر بهار .

توی انبوه دست نوشته هام بالاخره نوشته های دو سال پیش رو پیدا کردم . نوشته هایی که جای قطرات اشکم روی برگه های سفیدی که حالا بعد از دو سال کدر و تیره شده نمایان بود .

نوشته بودم 9 مرد و یک زن با توهین و خشونت تمام وارد منزل ما شدند و ابتداء به امر قصد کنار زدن پدربزرگم که در قسمت ورودی منزل ایستاده بود تا ..........ها وارد حریم خانه نشوند را داشتند .

ساعت ها را دقیق در این برگه A4 نوشته بودم . محل ریختن این (جا خالی ها) و نحوه جستجو و بازداشت و پلمپ ها را . آخرش هم نوشتم : طرف عملیات = وزارت اطلاعات .

یادمه وقتی با مامان به ستاد خبری وزارت اطلاعات قم مراجعه تا برای پیگیری قولی که به عمو داده بودند مبنی بر آزادی بابا و حاج آقا رفتیم ، بعد از صحبت با آقای ناظری (فکر کنم ، یعنی حتما اسم مستعارش بوده . شایدم اسم خودش بوده . به درک به ما چه ) ، مسئول پرونده ، ایشان فرمودند که ما حرفی که نمی تونین عمل کنیم نمی زنیم . وفای به عهد جزء واجبات است ( ارواح عمت ) اینو داشته باشین . دقیقا پارسال تو این ساعتا بود که یک یارو که شباهت زیادی به بشگه داشت و بزور می تونست راه بره نشسته بود و همین جوری فک می زد و با هزار تا وفای به عهد گفت که حاج آقا میریم زعفرانیه و حدود دو ساعتی هستیمو بعد میاریمتون خونه .. اینم داشته باشین .. بعد وقتی ما تا دم در ، حاج آقا و بابا رو بدرقه کردم ، همون جناب چاق خان تشریف آوردند جلوی در و گفتند که تا دو ساعت دیگه پدربزرگت برمیگرده . ما هم چون تا اون زمون آدم هفت خط ندیده بودیم به گمونمون .. بعله .... اما اون دو ساعت و هزاران دو ساعت دیگه تا 55 روز ادامه داشت .

حالا به قول یه بنده خدایی : تو یک زمان واحد و حدود 12 محل رو این یاران گن نام ریختند و گفتند و بازداشت و شکنجه و بازجویی و بعدشم کلی اتهام و دادگاه سوری و حکم کشکی و زندان و ... برین تا آخرش که ما هنوزم آخرشو ندیدیم ، حالا حدفشون چی بود ؟ اینکه بخوان این جمعیتی که پدربزرگم فقط و فقط با آیات و روایات ، منابع کلامی اش را فراهم می کرد رو جمع و جور کنن که به قول پدر بزرگم اگه این سی درس اعتقادات یکیش با آیات و روایات مقارن نباشه من همش رو پاره می کنم .

کل جمعیت تلاششون خوب زندگی کردن و در مسیر قرآن و اهل بیت بود .

یا اینکه می ترسیدند حالا که یک سری انسان از نظر فکری و اعتقادی با هم همفکر و هم سو هستند برای نظامشون خطر ساز بشه . یعنی اینقدر نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران ضعیفه که با یکسری مردمی که فقط هدفشون نشر معارف بود ، متزلزل بشه . یعنی اینقدر جمعیتی که یکسره و بدون تقیه دم از حمایت و اطاعت از ولایت فقیه می زد بشه خطر واسه نظام ؟ یعنی اینقدر پایه های نظام جمهوری اسلامی سسته که یک راهپیمایی برای خلیج فارس اون هم حدود دویست سی صد نفر باعث بشه گارد ویژه بریزه و همرو متفرق کنه ؟

به خدا نمی دونم تو این مملکت چی میگذره . یه روز یکی اینقدر عزیز میشه که فرتو فرت تو تلویزیون نشونش می دن و از اون طرف ممنوع التصویر و کلی عذابش می کنن .

امام خمینی ای که حکم هشت ماده ای برای رفاه مردمش می داد الآن اون حکم بایکد شده و بدون اعتنا به اون حکم هر غلطی رو که دلشون بخواد می کنن .

وقتی هم سن و سالای من با این ضربه ها در این سنین مواجه میشیم توقع اینکه بخوام سنگ این نظام مقدس رو به سینه بزنیم ، نباید داشته باشن . چون نظامی که امام رحمت الله علیه با مبانی اسلامی و نه قدرت طلبی و دیکتاتوری بلکه دموکراسی و آزادی فکر و اندیشه بنا کرد و حالا معکوس افکار امام رو آقایان امروزی پیش گرفتند ، راهی جزء فنا تدریجی نداره .

خدا عاقبت همه ما رو بخیر کنه ...... و عاقبت بعضی ها رو

چشم دارم و زاویه دید نه

گوش دارم و طنین صدا نه

دست دارم و دستی در دست نه

اما قلب دارم و عشق .... بله

روزی با بال به پرواز در آمدم ئ با چشم به زمین دوختم و به شنیدن طنینی گوش فرا دادم .

دستی مملو از عشق روی زمین بود . بال را شکستم و چشم را کور و گوش را کر و دست را قطع تا بر زمین افتم و در عشق فرو روم

و من تنهای تنها نشسته ام و به ساحل دریایی می نگرم که می پنداشتم این دریای پر موج و خروش ، ساحلش آرام باشدش اما زهی خیال باطل . روزهای همراه باد، دریاها را هم با خود می برد . دلت هر چه دریایی تر باشد در مصاف با باد سبک تر می شود و روزگار تو را به یغما می برد ، اگر چوبی بر عمق ساحل نباشی .

باید خودم باشم . نه آن چوب که گهی از خاک بر کشنش ، و نه حتی دریا باشم که فقط باد او را به شور وادارش می کند . بلکه خودم باشم تا با باد و مه و آفتاب و دریا به ستیز بر خیزم تا مرغ باغ ملکوت شوم و در آسمان پرواز و کنم و فریاد زنم که ای مردم دنیا بدانید که من " عاشقی دیوانه ام "

مشترک مورد نظر در دست رس نمی باشد

اینجا ته دنیاست .

آقا بی زحمت یه نیش ترمز بزنین می خوایم بپریم پایین

اگر با من نبودش هیچ میلی             چرا ظرف مرا بشکست لیلی

می نویسم عشقی .... تا که بیند عشق .... در پی نام نشانش ... تا ابد خواهم ماند ... محض وصل بودنش ... تا قیامت خواهم ماند ...

تنگ شود دل من برای زیبایی صورت ماهیت . پس بگذار بگذرد گذشته های گنگ ما و می مانم به انتظار آینده محور و نامعلوم من و تو

می گفت : کاش کسی بهم قبل از عاشق شدنم می گفت که عشق و عاشق و معشوق قانون و مقررات و راه و روش داره . کاش کسی بود بهم می گفت عاشق شو ، زمانی که خانوادت بهت اجازه بدن عاشق بشی . عاشق شو ، زمانی که بتونی به عشقت برسی ..

می گفت : فکر نمی کردم این همه قانون و مقررات داشته باشه ........ عاشقی

پشیمون نبود . یعنی من اینجوری برداشت کردم . اما خسته بود . خسته بود که درون یک راه بدون بازگشت قدم برداشته . با سرعت زیاد ، درون راه ، راه می رفت و نه ترمزی داشت و نه امکانی برای رسیده به هدف ...

دلش براش سوخت

    تو ای ماه شبهای بی قراری ام

         تو ای قشنگ ترین واژه برای من

             و تو ای تنها پناه شبهای تنهایی ام

                                                                              تو را می پرستم

تویی که عشق را این واژه گمشده در هوس های رنگارنگ این دنیا را

                                                                                              به من آموختی

به من فهماندی که عشق ، این واژه مقدس ، واژه ای که سالها

از آن و از دچارشدنش می ترسیدم

                                        آرام ترین ، زیباترین و لطیف ترین واژه ای است که با تو درک کردم اما هر                                                                                                       انسانی لایق آن نیست

تویی که با تو عشق معنا می گیرد ، تویی که یک ثانیه دوری تو برایم مانند یک قرن می گذرد

                                                                                             تو را می پرستم

با تمام وجودم این وجود بی روحم را به تو می سپارم . قلبم را که حال از عشق تو ، به خاطر تو می تپد 

                                                                                                                       نثارت می کنم

تنها یک چیز را از تو ای خدای عاشقان می خواهم

       درد هجرم را تسکین ده ، من را به تنها معشوقم بر روی این کره خاکی برسان

             تا به وجود تو ، به عشق تو ، به والاترین و برترین عشق در کنار محبوبم برسم

                                                                                                                 آمین ..........

دوست دارم بجز شنیدن صدای تو طنین صدایی روحم را نوازش ندهد .

دوست دارم عطر دلنشینت بجای تمام گل های دنیا باشد و همه گل ها بوی تو را بدهند .

دوست دارم حس لامسه فقط در لمس وجودت جان بگیرد .

دوست دارم با تو باشم . در و دیوار شهر اسم تو را بنویسند . بلبلان اسم تو را فریاد زنند . برگ ها با نقش صورت زیبای تو سبز شوند .

دوست دارم فریاد زنم تو را " دوست دارم "

دوست دارم در فرهنگ عشاق نام تو را به عنوان پادشاه پادشاهان عشق بر سر کاخ خوشبختی بنوسم .

دوست دارم دوان دوان تمام دیوار های شهر که اسم تو بر آنان نقش بسته را تماشا کنم .

دوست دارم چشمانت مال من باشد .

دوست دارم دنیا مال من باشد تا فدای یک لحظه خنده شیرینت کنم .

دوست دارم دوست تنهایی هایت باشم .

دوست دارم تنهای تنها با تو در جاده ای خالی از تابلو های قرمز و آبی همراه فریاد های باد و باران قدم بزنم تا آسفال جاده بر خود ببالد که دو عاشق بر پیکره او سخنان عاشقانه خود را به هم بازگو می کنند .

دوست دارم همراه گل باشم . گلی که با خورشید رشد می کند . خورشیدی که گرم است و گرمایی که تو با آن زندگی من را چون گل طراوت و شاداب می کنی .

دوست دارم ناله آبهای پشت سد غرور شنیده شود .

دوست دارم فریاد آبهای منتظر به وصل دریا از پشت سد های عظیم تیره دیده شود .

و دوست دارم جز تو زندگی برایم معنایی نباشد و تو معنایی جز زندگی برای من نباشی

دوستت دارم ای دوست داشتنی ترین دوست داشتنی های دنیا ............... گل شقایق من

دلم تنگ شقایق تا ابد ماند

برویت را ندیدم تا ابد ماند

تو را در دل نه از رویا بدیدم

بگفتم با تو هستم تا ابد ماند

اگر گیتی مرا در خود نهانید

بدو گفتم از اینجا تا ابد ماند

خیالم با تو بودن بود و لیکن

ولی این وَهم ناچیز تا ابد ماند

بخندیدم چرا روحم خمار است

تو گفتی این خماری تا ابد ماند

چرا دُر شقایق خیس آب است ؟

چرا سوز شقایق تا ابد ماند ؟

طنین افتاد و عشقش آتشین شد

گرفتار شقایق تا ابد ماند

برگرد دیگه! دِ یالا برگرد! هر چه قدر قدرت داشتم جمع کرده بودم

توی ذهنم و با همه قدرت القائم سعی می کردم فرکانسهای تمنای وجودم را به مغزش ارسال کنم !

یهو برگشت و نگاهم کرد!

قدمهاش را آهسته تر کرد و همان طور در حال قدم زدن ، هر دو سه قدم بر می گشت و نگاهم می کرد.

کمی جلوتر رفت که رسید نزدیک در خونه .

چاره ای جز ایستادن و برگشتن باتمام رو را نداشت.

برگشت

رو به من و پشت به خانه

انعکاس لبخندم را درون چشم های سیاهش می دیدم

چند دقیقه ای ایستاد و چیزهایی گفت: تمام کلماتش را به خاطر دارم. سعی می کرد با کلمات بازی کند و با طرفند اطاله کلام بیشتر خودش و من را معطل نگه دارد .

به هوشش غبطه می خوردم.

با سن کمی که داشت خیلی قشنگ من و دلم را به بازی گرفته بود.

همیشه هم سن مطرح نیست

گاهی اوقات فکر آدم ها خیلی بزرگتر از اون چیزی است که ظاهرشون نشون میدن!

بهرحال گذشت

خاطره آن روز و خیلی روزهای دیگر در ذهن و فکر من حک شده است

هر وقت می بینمش آنقدر خوشحال می شوم که با همه وجودم

لبخند میزنم.

کاش آن روز را بیشتر حرف می زد ..........

مهدیه با زنگ های متعدد در و جواب مادر بوسیله آیفون وارد خانه شد و فریاد زنان می گفت : مامانی دعوا شده ، مامانی دعوا شده . مامان بچه ها شرح حال این همه التهاب رو از مهدیه کوچولو پرسید و او جواب داد : مامانی داشتم می رفتم نون بیگیرم دیدم یه آقاهه یه عالمه مو رو لباش همین جوری داشت میومد تو نونپذی . من ترسیدم گفتم الان میاد منو بوخوره .... علی وسط حرفش پرید و گفت مده آدم آدم میخوله .... امیر ناگهان گفت . آله دیده .... اون جا ندیدی مدیه داش ما ددوتالو می خولد .. مهدیه عصبانی شد و رو به مادر گفت : به خدا دروغ می گن اون دوتا من نمی خواستم بخورمشون فقط می خواستم دعواشون کنم ... که مادر رو به هر سه تاشون کرد و گفت برین تو اتاق بازی کنین ... مهدیه لبهاشو برچید و با یه نگاه خفن و مرموزانه به علی و امیر کرد و رفت تو اتاق . علی و امیر هم که از نزاع پیروز بیرون آمده بودند فاتحانه وارد اتاق شدند ..

علی وارد اتاق شد و رو به امیر گفت . خوب چی بازی لولیم .. امیر در حالی که دستش رو توی دماغش کرد گفت نی ای دونم که با نگاه عجیب علی نگاهی به دستش کرد و از بینی اش در آورد . مهدیه بعد از اندکی تامل گفت . دکتر بازی ... خوب تی دتر بشه که مهدیه نگذاشت حرف علی منعقد شود که فرتی گفت من ..... من می شم خانم دکتر . امیر با عصبانیت گفت ... ترا همش تو بااَد بشی خاووم دتر ... هااااا مَ می خوام اصا بشم خاووم دتر ... اوهوم . علی زد زیر خنده و گفت : هه هه ما ها پسلیم نی ایشه بیشیم خاووم دتر .... امیر لباشو بر چیده به سمت تختش رفت ... علی گفت : تجا میلی ... میلم لالا ... باشه تو بشو خانم دکتر . امیر خنده شیطنت آمیزی زد و گفت : خوب تی اول مییض میشه ؟ مهدیه سری رفت تو تختش دراز کشید و گفت : من . علی هم رفت کنار مهدیه خوابید و گفت : منم مییضم و تو تشک کمی خودش را اینور و اون ور کرد . این قدر وول نخورد . اِ اِ چلا می زنی . هیششش صاتت . مدیه دخنه تو وا تن ... آآآآآآ . اَه اَه جقدر دخنت بو میده . علی زد زیر خنده و گفت . دخن من خی ییم بو خوب میده ... بچه ها مشغول بازی بودن که مامان بدویین بچه ها برین لباس بپوشین می خوایم بریم پیش بابابزرگی که مهدیه یه هورای حسابی کشید

اجازه دارم ؟

اجازه هست عشق تو رو تو کــوچه ها داد بزنـم؟

رو پشت بـــوم خــونــــه ها اســـمتو فریادبزنم؟

اجازه هست مــردم شهر، قــصه مـــا رو بـــدونن؟

اســم منو ، عشق تو رو ، تــــوی کتــــابا بخونن؟ 

اجــازه هست که قلبمو بــــرات چـراغونی کـــنم؟

پــیش نگـــاه عاشقت، چشمامو قربونی کنـــم؟

اجــازه می دی تا ابد ســر بذارم رو شــونه هات؟

روزی هزارو صد دفه ، بگــم که مــی میرم بـــرات؟

اجازه می دی که بگــم حــرف تـــرانــه هام تویی؟

دلیـــــل زنــــده بــــودنم، درد بـــهانه هام تـــویی؟

اجــازه دارم به هــمه بگم کـــه تــــو مـــال مــنی؟

سـتارتم ایــنو مــی گه،کــه تو ، تـــو اقبال منــی؟

اجــــازه هست تـــا ته مـــرگ منتظر تو بشــینم ؟

تو رویــاهای صــورتیم، خودم روبـــا تــو بــبینم

اجازه هست جار بــزنم بگـم چقــد دوست دارم ؟

بگـم مـی خوام بـخاطرت ســر بـه بـیابون بذارم ؟ 

اجــازه هسـت بــرای تـو از تـه دل دیـوونه شــم ؟

اجازه می دی که بگم همین روزا میای پیشم؟

اجازه هست عکس تو رو ، رو صـورت مــاه بزنم ؟

طـــلسم قــصه هامونو ، با داشــتن تو بشکــنم؟

شعر از وبلاگ "" شقایق ماندگار

کاش بال داشتم و پرواز کنان در آغوشت بودم . تو لبخند زنان نظاره فرودم بودی و دست هایت به نشانه خورسندی از آمدن من باز بود .. چه زیبا است طنین لبخند تو در چشمانم هنگام نظاره برق لبانت .. کاش آیا و اگر و شاید برام مثل داستان هزار یک شب نبود که هر شب تکرار شبی دیگر باشد و لااقل یکی از این اگر و شاید و اما به حقیقت می پیوست . کاش خواب های قبل از خوابیدنم که داستان های شیرین با تو بودن را به دلم یادآوری می کرد ، به روز نمایان می شد .

دیگه توان ندارم تا دوریت را ، نداشتن مجوز دیدنت را ، قانون عاشقان را ، نیستی توانم را ، تلخی کامم را ، شوری چشانم را ، کندی نگاهم را ، سستی پاهایم را ، و در آخر قدرت تپش نداشتن قلبم را ندارم .. کاش نگاهت مرا دوباره زیر و رو می کرد . کاش همان کودک ۱۲ ۱۱ساله ای بودم و هیچ وقت عاشق نمی شدم . کاش هیچ وقت راه ها به این سختی پیموده نمی شد . کاش لبها تشنه یک بوسه نمی شد . کاش ......... کاش تو الان اینجا بودی ........ دستانم دیگر گرمای وجودت را از دست داده است ...... چرا هیچ کس فریاد مرا نمی شنود ... جالب است . زیبا می شود اشک را با کلمات تحدید به بارش کرد . آخر باریدی .............

خدایا او را از همه درد ها به دور دار تا خوشحالی اش همیشه و یکپارچه باشد

نیلو ......- هان چی میگی  - این طرز حرف زدنه دختر بد -  آخ آخ ببخشید آلان داشتم با تلفن صحبت می کردم حواسم نبود ... - اهان . خوب می گفتم .. مِدِنی - آره می دونم - اِ - آره دیگه مگه نمی خوای بگی همه می خوان بدونن من کیم . از عمه و خاله و دایی و عمو تا دوست و رفیق آشنا و فک و فامیل - جدا این همه آدم بود خودم خبر نداشتم .... بعدشم مگه قرار نشد تا وقتی خودمون نگفتیم از دل هم خبر ندیم ؟ - آی یادم رفت ... خوب بگو ببخشید .. - تو چیکار می کنی .؟ - هیچی دارم این جورابمو می دوزم .. تو حرفتو بزن - داشتم می گفتم .. آره عزیزم همه می خوان بفهمن تو کی هستی ؟ - خیلی جالبه - کجاش جالبه - که همه می خوان بدونن من کی هستم دیگه - اولا چی هستی - حالا مگه فرقی هم می کنه دیگه - البته نه چی هستی و کی هستی نه - چون چی هستم میشم فرشته و کی هستم میشم نیلو - آره دیگه یه نوشابه هم واسه خودت باز کن - مسخره می کنی - نه چون تعریف کردی گفتم چش نخوری - اصلا قهرم - گلم منظوری نداشتم .... ببخشید .... ببخشید دیگه . بخشیدی ؟ - آره ..... حالا چرا می خوان بدونن - چمدونم . میگن این کیه که تو همش درباره اون حرف میزنی . هچی من می گم نیلوفر تو تخیلات منه می گن نه واقعیت داره - مگه واقعی نیستم ؟ - نه دیگه مگه هستی - آره هستم - آره هستی ولی نیستی الآ که - آره خوب آلان نیست . یعنی آینده هست - نمی دونم . خدا کنه . ولی اینو می دنم نیلو همیشه عشقایی واقعیت پیدا می کنه که با محبت جاوید یعنی خدای مهربون همراه باشه - مثِ عشق من و تو . چون هر دو مون می دونیم باید با خدا باشیم تا دوتامون باشیم برای همین هستیم -  آره گلکم این دقیقا میشه عشق جاوید .. چی درام شد مسئله - آره یه نمه جدی شد - ولی نه نیلوفر جونم ....- چی نه - همینی که میگی دیگه - اِ قبول ندارم تو الآن از دلم گفتی - وااای اصلا یادم رفته بود .... خوب بگو حالا .... حالا شدیم یک یک ... - میگم ولی یک مدت درباره من ننویس . یا اصلا هرچی می نویسی آپ نکن - اینم فکر خوبیه چون بقیه فکر نکنن من خل شدم -  نه اون که خل خدایی هستی ولی از این جهت که اول باید ما خودمون رو باور کنیم . عشقمون رو باور کنیم بعد به مردم بگیم که ما عاشقیم . موافقی ؟ - نمی دونم . اینم حرف خوبیه .... ولی بچه ها دوست دارنا . خیلیا به من گفتن درباره نیلو بنویس .... باید ببینیم اونا چی میگن ؟! 

غروب پاییـــــــــــــــزه یه یه یه دلم غم انگیزه یه یه چرخـــــــــــه فیلک نم نـــــــــــم اشکــــــــا شـــــو مـــی ریــــــــزه همه همه نیلو بگو غروب پاییـــــــــــــزه یه یه – علی بس کن دیگه اَه خیلی صدات خوبه که این جوری می خونی ! – وا چرا دعوا می کنی خوب ؟ بگو نخون . چرا می زنی خوب . خوب سرم درد می کنه دارم یه چی می خونم یادم بره – سرت درد می کنه مثِ من برو بخواب – آخه خوابم نمی بره . دختر خوبی باش دیگه . بذار بخونم غروب پــــا – علی بخونی من می دونم با تو – نیلو تو هم سرت درد می کنه - آره بابا دارم گیج می زنم – بیا عزیزم بیا دستتو بده من . بیا بیا بیا اینجا . بذار بالشتو درست کنم بیا اینجا دراز بکش – نمی خوابم ولم کن . علی خوابم نمیاد – یعنی چی خودت گفتی که خواب خوبه – اِ اِ ولم کن . قربونت برم نمی تونم بخوابم  – باید بخوابی . بخواب بینم .

علی وقتی خوابت نمی بره چی کار می کنی ؟- عکس تورو می بینم و بعد خوابم میبره – به همین راحتی ؟ - آره . تازه فک کن اگه خودتو دم خواب ببینم به دو شماره نرسیده خر و پفمم می زنه هوا – علی دلم گرفته – خوب عزیزم اون غمایی که ما دو تا دارم یکسره باید می گرفت – یعنیچی ؟ - یعنی بیخیال . نکنه تو هم فکر و خیالای منو داری – آره آره منم ته دلم یک جوریه – توکل کن به خدا همچی درست میشه تپل من – اینقدر گفتی تپل تپل که دارم همین جوری چاق می شم – برات خوبه اینقدر هرس و جوش می خوری برات خوبه . تپل تپل پل ...... هه هه هه ...... نیلو خوابیدی ؟ ......... من قرار بود بخوابم بیا نیلو خوابید . بخواب که خواب بهترین آرام بخشه .  

ممد ياد بگير

سو به سوی چشمانم گواه وابستگی ژرفای وجودم را به وصل نگاهت می داد . خدایا تاوان کدامین گناهم را باید امروز بدهم . تو گویی ذهنم را با خود به منتها علیه افکار پریشانم بردی و خود را در آنجا بدون من رها کردی .

چشمانم را خیس نگه داشتم تا نغمه دلربای قدمهایت را تا نیمه شب امید نگه دارم که شاید از پرتو زیباییت نظاره کنم . اما تو آمدی . شاید تو به ظاهر دلتنگیت را بنمایی اما من براستی امید را بدون تو معنایی تهی می دانم . می خواهم بدانم براستی من پیچکی هستم که جز بستن دست و پای تو و نگذاشتن نفس کشیدن آزادانه عزیزی چون تو هستم ؟ می خواهم بدانم واقعا من دوستی از درون دل تو هستم و یا نگاهی ترحم آمیز به ذهن پراکنده من . می خواهم بدانم در آینده تو صورتی رنگی دارم و یا همان ذهن خاکستری رنگ هستم ؟ حق من آن است که دانای درون تو باشم تا فشار گیوتین حقارت در برابر تو ویا گمان دلسوزی کودکانه نسبت به من را بر افکارم برهانم .

شنیدن حقیقت به تلخی بادام کامیاری من است اما دانستن آن به شیرینی نظاره چشمان توست .

۱۵ روز گذشته از آذر ماه . صبحی دل نشین برای مردم بود . خنده ها و لبخند های زیادی بر لبهای مردمانی که به امید بازگشت به خانه خروج می کردند .

همه سوار هواپیما شدند . چه موبایل هایی که قبل از سوار شدن هواپیما حامل پیامهایی از قبیل ، مواظب خودت باش و يا زود برگرد چشم انتظارم .

خلبان براي آخرين بار مي گفت : كمربند هاي خود را ببديد . ولي چه فائده بر بستن !

اما ........... اما دلهاي خيلي ها در حدود ظهر به لرزه در آمد . اشكهاي همه بر زمين ريخت . گوشهاي خيلي ها صوت وا مصيبتا شنيد . چشمان همه ما غم از دست دادن عزيزان عزيزانمان را به مرحله ظهور ديد .

براستي چه شد . همين ديروز در كنار ما نظاره گذر زمان بودند . لبخند هاي شيرينشان .............

زماني خبر فوت پدر علي رو شنيدم واقعا و از صميم قلب ناراحت شدم اما ........... اما وقتی شنیدم که بابای مهربون امید جزء شهداي سي ۱۳۰ بوده .............

عصرش خيلي حالم گرفته شده بود . كلي تيزر و وله هاي غم ناك كه دل سنگ رو هم آب مي كرد مي ذاشتن .

اما امروز صبح همه چيز دوباره به يادم اومد .

نمي دونم چي بگم

نه بابا فکر نکنم ما تازه اول عمرمونه . من گفتم مردن ربط به جوونی و پیری نداره . الآن بچه های سیزده و چهارده ساله به خاطر آبروریزی های جوونیشون خودکشی می کنن . چی فکر کردی ؟خوب چه ربطی به ما داره . نمی دونم ولی فکر نکنم مرده باشیم . هیچ کی هم اینجا نیست که ازش بپرسیم اینجا کجاست . گفتم حالا بیا بریم شاید کسی رو دیدیم .

آقایون و خانم ها که شما باشین دوتایی راه افتادیم .

از روی تپه پایین که اومدیم دیدیم یک دریاچه بزرگ و قشنگ جلومونه و یک کلبه کنارشه . اومدیم پایین و نیلوفر گفت علی برو در بزن ببین کی اینجاست .  رفتمو در زدم اما کسی در رو باز نکرد . صداش زدم که بیا بریم تو در بازه شاید کسی صدای ما رو نمی شنوه .

ما رفتیم تو که یک دفعه دیدیم سه تا تخت که یکیش بزرگ و متوسط و کوچیک بود . نیلوفر خندید و گفت تو این خونه رو یاد چیزی نمی اندازه ؟ گفتم آره داستان سه خرس و دختر گمشده نیست ؟ما دوتا ماتو مبهوت می نده بودیم که اینجا چه خبره . من در رو باز کردم که برم ببینم بیرون چه خبره که  با کمال تعجب خبری از دریاچه نبود . بلکه یک دریای بزرگ بود که کلبه کنار دریا واقع شده بود . داد زدم نیلو بیا ببین اینجا چه خبره . نیلو سرشو خاروند و با کمال تعجب گفت علی اینجا چه خبره ؟ من اومدم روی پله های ورودی نشستم و نیلوفر هم اومد کنارم نست و داشتیم دوتای سر این اتفاقا حرف می زدیم که یک صدای مرد از پشت سرمون اومد

ببخشید می تونم کمکتون کنم . برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم دیدم یک مرد حدودا سی ساله و با شفیه و یک اتکت که روش نوشته بود پلیس یار بسیجی  . گفت ببخشید اخوی شما اینجا چیکار می کنید . بهد رو کیرد به نیلو گفت که خواهر شما چرا چادر سرتون نیست . نیلوفر گفت آخه من تو خونه نشسته بود و یکدفعه دیدم اینجام و شروع کرد به ژته ژته افتادن . بعد به من گفت با خواهر چه نسبتی دارین . من موندم چی بگم گفتم خواهرمه گفت : حتما منم عموتونم آره ؟ همتون همینو می گین . به اینجا که میرسه همتون مثل هم می مونین . به خودم گفتم چه بیمزه . هه هه هه  خندیدم . گفت بلند شین بریم پاسگاه . گفتم آقا بیخیال شو دیدگه من اصلا نمی دونیم کجا هستیم که بخوایم حالا تو این گیر و داد نسبتمون رو برات روشن کنیم . یارو گیر داده بود که باید بریم . دستبند رو به دست من زد و خواست به دست نیلوفر بزنه که گفت هوی هوی . کجا کجا . به من خودم می زنم . عجب آدمی هستی حیا نداری . یارو کف کرده بود نیلوفر خندیدو منم اون یکی دست بند رو بهش زدم . یکدفعه یاد در کلبه افتادم گفتم برادر بسیجی عزیز ما دوتا یک سری لوازم تو کلبه داریم اجازه بده بریم برش داریم . یه نگاه انداخت و گفت باشه ولی سری بیاین دیگه . نیلوفر تعجب کرده بود و منم یک چشمک  بهش زدم و شیطون تیز گرفت من چه نقشه ای دارم . هم در رو باز کردیم همه جا سفید شد و وقتی چشمامونو باز کردیم دیدیم تو یک قصر بزرگیم . من دیگه خداییش داشتم سکته می زدم . به نیلوفر گفتم یک سیلی بهم بزن شاید دارم خواب می بینم . نامرد هنوز حرفم تموم نشده بود زد تو گوشم . گفتم دیوانه چرا می زنی گفت خوب خودت گفتی و زد زیر خنده . گفتم کوفت . می خنده و دوتایی زدیم زیر خنده .

نیلوفر گفت بیا بریم ببینیم کسی اینجا هست که صدای گریه ضعیفی شنیده شد . صدای گریه رو دنبال کردیم و دیدیم صدا از آشپزخونه داره میاد . رفتیم تو دیدیم یه دختر پونزده شونزده ساله نشسته کف آشپزخونه و داره گریه می کنه . گفتم ببخشید خانم اینجا کجاست ؟ نیلوفر  با یک نگاه اخم ناک گفت تو چرا باهاش صحبت می کنی . بذار من خودم باهاش حرف می زنم برو عقب . گفتم اِ اِ اِ حالا تو این گیر و داد بیخیال شو دیگه . بعد گفتم ببخشید اسمتون چیه . دوباره نیلوفر گفت به تو چه که اسمش چیه . ایندفعه عصبانی شدم و گفتم یکدقیقه صبر کن ببینیم اینجا چه خبره . دختره گفت اسمم سیندرلا ست  .

گفتم اِ اِ اِ نیلو جون این همونیه که دربارش لاگ نوشته بودی . سیندرلا گفت  شما از طرف من برای شاه زاده نامه نوشتین . زدم زیر خنده و گفتم نه لاگ . گفت : چند روز دارم به موبایلش زنگ می زنم ولی جواب نمی ده  .گفتم مگه شما موبایل دارین . از تو جیبش یه ان ۸۳ در آورد و گفت آره دارم اما شمارش خیلی درهمه از ۱ تا ۹ توش داره . نیلو گفت این ازین شماره ثبت نامی های جدیده ؟ گفت آره اما خوب خط نمی ده . من خداییش کف کرده بوم که ادامه داد : آره کلی فیلم از آزار و اذیت دوتا دخترای صاحب خونه گرفتم میخوام برم به یونسکو نشون بدم . نیلوفر که از تعجب داشت شاخ در می آورد و دستمو گرفت و گفت بیا بریم تا از تعجب دم در نیاوردیم .

ادامه دارد ....................................

..................................................................................................

می دانستم که تویی که تنها مرا از افکارم رها می کنی و خود را به عمق وجودم رسانده و مرا با نگاه های جدیدی آشنا می سازی

می دانستم که تو ........... با کلمات شیرینت که چون ترانه ای گلگون بار و با لحنی زیبا بر روح و جانم نقشی ابدی می بندی و خیال من را به واقعیت مبدل می سازی .

روزگار چون ثانیه بر دقیقه به دنبال هم می دویدند و من و تو را با خود به دریاهای سخن و کلام می بردند .  تو می گفتی با من بمان که روزگار برام چون جاده ای صاف و بدون خار و خاشا باشد و من ................ عاجزانه از تو درخواست می کردم که هیچ وقت خنده هایت را از من دریغ مکن و بگذار که من ........ در قلب تو کلبه ای از دوستی بسازم و با گرمی کلامت اجاق چارچوب عشقم را گرم کنم .

تو گفتی که قلب من برای تو می تپد و من گفتم رگ هایی که حاوی خون های همراه عطش عشق است را به پای تو می ریزم و از آن برای تو جاده ای می سازم که هر گاه برای عبور از دل من تو راحت باشی

ادامه دارد ................

می خوام اتفاقات چند سال پیش رو براتون بگم

.........................................................................................................

روزی از کنار هم در کوچه می گذشتیم و فقط سلام بود که نگاه های ما را به هم می دوخت .

روزی سلام باعث شد که این نگاه ها پای خنده را هم به وسط بکشد توقف چند ثانیه ای مارا به دقیه بکشاند .

روزی توقف ما باعث عهد و پیمانی شد که من و تو را به هم رساند و از نیم نگاه های موزیانه هر دو کلمه عشق  جوانه زد و سبزینه های نگاه هایمان به طراوت خود کامی تازه بخشید .

گذشت روزها و شبها به یاد تو و من و من و تو . سلام ها و خنده ها و غم و اندوه و گریه و فریاد با هم بود از قدم قدم پیشرفت خود با تو سخن گفتم و می گویم و خواهم گفت .

روز ها به امید دیدن تو از خواب بر می خواستم و از هر فرصتی برای وصل به دیدار تو می دویدم و شبها به امید دیدن خوابی شیرین از تو به میعاد گاه دیداری تاریک رهسپار می شدم

ادامه دارد.......

می خوای داد بزنم . اصلا می خوای فریاد بزنم . می خوای ............ می خوای تا آخر دنیا بدو بدو کنم . می خوای اصلا از این درخته برم بالا . چی جوری بهت بفهمونم که خوشحالم . خوشحالم چون روی ماهتو دیدم . خوشحالم چون دوباره تو چشمای قشنگت خیره شده بودمو با خنده گلیت جواب سلاممو دادی . وقتی با نگاه های عمیقت داشتی گلبرگهای دل پژمرده ام رو با دستهای آکنده از عطر گلهای همیشه بهار نوازش می دادی .

می خواستم من صحبت نکنم تا هم صدای دلنشینت رو بشنوم و هم روی ماهت رو ببینم . بهترین هدیه عمرم رو گرفتم . تو ..... تو بهترین هدیه عمر بودی و هستی و خواهی بود .

من با محمد از وقتی که یادمه با هم رفیقیم . مامانم می گه از چهار سالگی با هم بودین . خنده هامون . گریه هامون . دعواهامون . شادی هامون . همه و همه . تو مجلسی جایی اگه من یا اون بودیم می رفتیم و هر وقت هم یک جایی که دوتایی بودیم همیشه کنار هم میشستیم .

حدود هفت سالمون بود که با یک عده از بچه ها تصمیم گرفتیم و هم قسم شدیم به قول خودمون و قرار شد همه مون طلبه بشین . هممون با هم باشیم .

روزگار مثل همیشه که وفاشو به همه نشون می ده فقط به منو محمد نشون داد و ما دوتا به قولمون با اشتیاق وفا کردیم . هر شهر و جایی بودیم با هم بودیم . راز ها و کار ها و شیطنت های همدیگرو بهم می گفتیم .

تا اینکه ......................................... ابری سیاه بدون اجازه و سوال از ما به نیت خیر خواهی ( ارواح عمش ) اومدو رو سر ما دوتا سایه افکند . ابری که خود سیاه بود اما به بهانه سفید کردن بر سر ما می بالید . ابری با ویرانی شدید و شکستن قلب های از مهر و محبت به ادعای دوستی و مهرورزی سایه نکبت بارش رو خرج کرد

محمد مشهد بود . دلم لک زده بود برای زیرت اقا امام رضا . برم کنار ضریح و داد بزنم یا امام رضا دوست دارم . دوستامو حفظ کن . اما پاهام نمی تونن برن مشهد . به محمد گفتم  از طرف من هم زیارت کن . وقتی صداشو شنیدم دلم اروم گرفت . به اینده امیدوار شدم . قلبم شب قدری با امید دعا می کرد . با روشنی دلم دعا می کردم .

خدا از تمام خطرات شیاطین حفظش کنه .

یه نیم ساعتی نشستم  . زمان مثل برق داشت با سرعت ۱۹۵ کیلومتر نوری می رفت . البته برام یک عدد بود و اونو به حساب خوشحالیم می زاشتم ( می ذاشتم ) . دوست نداشتم همه چی تموم بشه اما خوب دم ظهر بود و باید می رفتم ناهار رو نماز .

رفت اما میاد !

من یه رفیق دارم طرفای ۱۶ سالشه . می گه عاشق دختر عمه اش شده .  باور کنین این رفیقم همه چی بهش می اومد الا عاشق شدن . دیوونه شده . می خواد بره به مامان بزرگه بگه که کاراشو ردیف کنه . دیوونم کرده . هر چی می شه و هر اتفاقی می افته یا از عمه ش می گه یا از شوهر عمه و یا از خود دختره . می خواد به خاطر دختره از همین حالا شروع کنه به پول درآوردن و کلاس گذاشتن جلوی دختره .

راستی گوش شیطون کرد دارم منظم می شما . مرتب می نویسم

مخلص همه برو بچ

امروز پنجشنبه ۵ / ۵ / ۸۵ مصادف با ولادت امام پنجم امام باقر علیه السلام . 

وقتی به کنار دریا قدم نهادم

نهادم قلبم را در کنارش

کنارش ایستادم و به گفتم

گفتم مرا خواندی و من آمدم

آمدم تا تو را به درون قلبم ببرم

ببرم دلت را برای خود

و خود را به تو بسپارم

بسپارم امید و آرزوهایم را به تو

و تو گفتی که هستم

هستم در فکر و ذکر تو

و تو بودی تمام آرزوی من

و من داشتم آرزویی چون تو

و تو و من هستیم برای هم

"""" خودم """"

به پیچ و خم زندگی تا حالا فکر کردین ؟  تا حالا فکر کردین زندگی شما چقدر پیچ داره . اصلا پیچ داره یا نه ؟ نخندینا اما این جریان رو زمانی که داشتم فیلم داستان شیرین دریا رو که اثر زیبای پوپک گل دره بود که خدا بیامرزتش به فکر افتادم .

هیچ وقت نمیشه پشت پیچ رو پیش بینی کرد که چی در انتظارته . البته بعضی ها مثل خودم خیلی تلاش می کنند که پشت پیچ پیش بینی کنند . یه رفیقی دارم به نام عرفان که از بچه های وب لاگ نویسه . اون هم خیلی این کار رو دوست داره . یعنی پیش بینی های زیادی رو تو زندگیش می کنه .

بگذریم . اما تا بحال شده مثلا تا یک مدتی پیچی رو تو زندگتون نبینین ؟ مثلا دردمون از بی دردیه ؟ اصلا اینو قبول دارین ؟ این حرف رو ؟

اما برای یک بار هم که شده امتحان کنین بد نیست که سعی کنین چند روز آینده رو پیش بینی کنین که مثلا فردا اولین کسی رو که می بینم کیه ؟ یا اون شخص با چه لباسی و چه جوری میبینمش .

راستی عکس رو خودم گرفتما . نگین مثل بقیه عکس ها دزدیه

اما اگر آرزوها رو با فکر و آینده بینی نگاه کنیم برامون نتیجش شیرینه .

.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::.::

البته ابن بلاگو تو فرودگاه نوشتم . شانسم گرفت که نمی شد ، گلاب به روتون ............ق بکنم . چون من وقتی از این حرفا از خودم می زنم دلو رودم بهم میریزه و کار به عرق نعنا می کشه

دیده به دیدگاه من بنداز .

در آرزوی دیدن روی تو به تنگ آمده .

تا با لبخند زیبای خود .

چشمان اشک آلودم من را به کام خوش بکشانی