نمیشه گفت سال بد، یا خیلی خوب.

سالی که خیلی از فرصت هارو از دست دادم و خیلی از فرصت ها رو بدست آوردم.

باید خیلی ها پیش من بودند که نیستند. نباید زمان نوشتن این لاگ قطرات اشگمم سرازیر بشه.

نباید .............

نمی دونم .......

سال نو شمسی همه مبارک

خاجه امیری داشت تیتراژ میوه ممنوعه رو می خوند، یاد خانم جان افتادم که خیلی سریالشو دوست داشت.....

فکر نمی کنم ایراد از کد باشه چون خودم سه بار تستش کردم نزدیک انتخابات شد و فیلتر ها هم شروع به اینجا مراجعه کنید

به نام خالق دوست که هرچه دارم از اوست

آغاز می کنم نامه ای را که حق گفت بگویید قبل از افول عمرتان.

و به نام آخرین رسولش، مصطفی و وصی بر حقش مرتضی و اولاد معصومش که کلهم نور الواحد.

اما بعد

دنیارا مثال به مزرعه گندمی است که هر چه در بهار دنیا داشتی، در اول پاییز آخرت برداشتی، و نداشتی اگر، آه و فریادی به گوشی نرسد مگر حق تعالی که به حق وعده امروز را داده بود و ما هم صم بودیم و هم بکم.

پس من در درگاه ایزد منان میگویم که هیچ ندارم و چشم به رحمت الرحم الراحمین دوخته ام. توشه ام اندک اشک حسین است و چراغ راهم حب علی است.

در قماش ناسیان، اسمی در سویی داریم که خدا فرمود: ناسی اگر باعلم بُود از او در روز محشر سوالی بس چندین برابر گردد. زیرا داند و خود به ندانی زند.

پس وای به حال من، که  علمش را او داده و قدرت را او، اما همت که بر کمر بستن کار ما بایست، کوتاهی کردیم. پس طلب کنم صدچندان بر رحمت خدا تا آسان گردد تحمل روز امید.

این است و جز این نیست که هیچ نترسم از فرشته مرگ چون او را دوست خود می پندارم که خود پلی است انتقال دهنده به خوبی ها. ولیکن باید خوب بود تا با خوبان بود. آیا من در جرگه خوبان قدم زنم ؟

حاشا... خوبان همه از اعلا علیین اند، خوبان عبادالله المخلسین اند. مارا به چه کار ایشان. ما را فقط عف گذشته خود در دیار دنیا کنند لطفی عظیم است.

یاد دارم روز فراق عزیزانم که یک به یک راهی دیار باقی شدند. روز رفتنشان که آرزو همگام بودنشان را می کردم. حال گذر زمان این آرزو را چو رویا بدل کرد. و همان قصه ناسی و ناهی

اما منتها الکلام .

خوبی هایم به حساب آخرتم زنید و بدی هایم را در گوشه چشمتان مخفی، از دار دنیا دلی دارم پل غم و سوز و عاشق، که در معیت صاحبش در خاک جان می گیرد. پس در دنیا به مانند پر کاهی ناچیز دارم آن هم به لقائش بخشیدم.

و دیگر هیچ.

دیگر هیچ ندارم که بازگوی دنیا کنم جز چشم نیاز به دست کسانی که به رسم ادب و  وظیفه دین دنیایم، ایشان را شاد و دلشان را فروق بخشیدم که عاجزانه چون گدایی درمانده طلب خیرات از آنان دارم.

من الله توفیق

جملات بالا بین بنده و خودم در جریان بود. قرار از این موضوعه یعنی موضوع از این قراره که بنده مدتی بسیار سرم شلوغ بود. اعم از کار و بار. صبح تا شوم به قول دوستان آذری زبان، سر چار بودیم (همان کار می باشد)

وقت نکردیم سری بزنیم. مطلبی بنویسم و در کل کل های موجود وب که قولشان را داده ایم شرکتی بس قدرتمند نماییم...

البته هر سه چهار روز یکباری به این کلبه درویشی سری زدیم ولیکن به صورت گذشته خود نبود.

ایشالله یه دو سه روز تعطیلی بخوره بهمون دوباره برگردیم به آغوش نت...

البته شاید بعضی از دوستان عزیز و کمی محترم آهسته و در دل بسی نجواکنانبگویند که این چند روز تعطیلی به کدام گوری بوده ای.. لکن ما می گوییم این چند روز به خاطر نوع پروژه ای که داشیم باید روز تعطیل می رفتیم. لذا از تعطیلی جیزی کما فی السابق حالیمان شد.

من الله توفیق

می بینی اینقدر سرم شلوغه که یادم رفته وبلاگم وارد سال چهارم وبلاگ نویسیش شده...

تنهای تنها سه ساله شد...

لازم نیست تبریک بگینا ... چون خودم می دونم تبریک داره اونم از نوع زیادش