جمعه هفته پیش منتظر بودم تا امروز بیاد و برای تولد دو سالگی وبلاگم مطلب بنویسم . اما فکر نمیکردم تقدیر کاری کنه که تا همین امروز یک لحظه هم نشه به آپ وبلاگم فکر کنم .

مشهد بودم . شهر امام رضا علیه السلام .

کی تو کامنتام نوشته بود چرا گفتی همسر شهید هاشمی نژاد و چسبوندن به آدمهای بزرگ کاردرستی نیست . اگر عمه پدرم با مهربانی و صبر و تحمل و نگهداری چند بچه در غیاب او و کنار شهید هاشمی نژاد نبود آیا الآن طنین صدای شهید هاشمی نژاد در گوش ما بود ؟ کم لطفی نکنین.

نمی خوام مثل پارسال تولد بگیرم .

واقعا مثل عمه خودم دوسش داشتم . خدا رحمتش کنه

باز هم جواد آقا . آقا مهدی و رضا جون .. مجددا تسلیت می گم ..

راستی چند روز دیگه مختصری از جریانات مشهد رو واستون آپ می کنم

تاریک بود . همیشه خواب های من تاریک است . انگار فیلم های پخش شده برای خواب من به اتمام رسیده است . روشن شد . مگر می شود روشن شود ، خوابهای تیره من ؟! اما روشن شده بود . پلکانم را کنار زدم . نور چراغ در را به عقب فشار داده و خود را به چشمان من رسانید . مجبورم کرد کاملا بیدار شوم . صدای پدر می آمد کلمات را بسختی پشت سر هم می گذارد . صدایش می لرزید . بالای سرم آمد . گفت : عمه جان .... فوت کرد . رفت . پدر از اتاق رفت . نور گویی پشیمان صدا زدن من شده بود . بلند شدم . وضو گرفتم . الله اکبر . سجود و رکوع . والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته . مهر را بوسیدم . در را بستم . نور قصد ورود را نداشت . شاید شرمش می شد . پتو را کنار زدم . در بستر خود خوابیدم . پتو را بر روی خود کشیدم . اتاق تاریک بود . نور کم کلید چراغ داشت اظهار وجود می کرد . گویا منتظر بود با روشن شدن چراغ نور خود را به او هدیه دهد و در سکوت تاریکی خود به نظاره روشنایی چندین هزار برابر چراغ باشد . به او نگریستم . نور پریز با من خداحافظی می کرد . دوباره تاریک شد .

---

عمه پدرم (همسر شهید هاشمی نژاد ) در ساعت ۱۲ نیمه شب امروز به لقاء الله پیوست . روحش شاد

رضا جون از صمیم قلب بهت تسلیت می گم . از طرف من به جواد آقا و آقا مهدی تسلیت بگو . خدای مهربان بهتون صبر عظیم عنایت کند .... انشاالله

دلم تنگ شقایق تا ابد ماند

برویت را ندیدم تا ابد ماند

 

تو را در دل نه از رویا بدیدم

بگفتم با تو هستم تا ابد ماند

 

اگر گیتی مرا در خود نهانید

بدو گفتم از اینجا تا ابد ماند

 

خیالم با تو بودن بود و لیکن

ولی این وَهم ناچیز تا ابد ماند

 

بخندیدم چرا روحم خمار است

تو گفتی این خماری تا ابد ماند

 

چرا دُر شقایق خیس آب است ؟

چرا سوز شقایق تا ابد ماند ؟

 

طنین افتاد و عشقش آتشین شد

گرفتار شقایق تا ابد ماند

* چند وقتیه یعنی سه جلسه هست که دارم می رم باشگاه کونک فو .. خیلی برام خوبه . چون اولا به آرزوی دوران بچگیم رسیدم . هم اینکه به قول مامان بزرگم زورتون رو یاد می گیرین چجوری کنترل کنین . البته از جلسه اول بد جوری ماهیچه هام گرفته و مثل اینایی که به جای استخون میلگرد تو بدنشونه راه می رم

* اگه از سیستم های وبگذر استفاده می کنید و آمارش رو برای خودتون گذاشتین بد نیست یک سری به قسمت موتور های جستجوش بزنین تا ببینین با چه کلمه ای وارد وبلاگتون میشن . یک کلمات عجیب و قریب موتور جستجو وارد وبلاگ شما می کنه که چی ..........

* چند روز پیش با یکی از عزیزان بحث وبلاگ بود و صحبت به مصاحبه و قسمت نردبان داغ من رسید که چرا به قولم عمل نکردم ... راستیتش با دو نفر از بزرگان وبلاگ تقاضای مصاحبه دادم و اونا هم قبول کردن اما بعدش هر چی پی شو گرفتم رفت که رفتن و حاجی حاجی مکه و پشت گوششون رو دیدن منم دیدن . حالا فعلا دنبال کسی می گردم که لااقل یه محلکی به ما بذاره

* آهان یادم رفت بگم ... این مدتیکم تو وبلاگ کم اومدم . به قول معروف سرمون به کار گرم شده و زیاد نمیام تو نت . یه شرکت زدیم و کارش درب های اتوماتیک هست .... به قول رضا می گفت : چیه بعد از اون ورشکستگی قبلیت پولاتو جمع کردی تا دوباره ورشکست بشی ... ولی انشالله تجربه کار قبلی باعث میشه آدم با حواس جمع تری کار کنه

* همین دیگه ......

تا حالا شده فکر کنین چه آرزویی دارین ؟

می دونین آرزو داشتن بزرگترین نعمت الهیه . می دونین آرزو داشتن مثل تپیدن قلب درون بدن انسانه ؟

حالا در مقابل تا حالا شده فکر کنین ببینین آرزویی ندارین ؟

 می دونین آرزو نداشتن مثل چی می مونه .

مثل کسی می مونه که درون رودخونه افتاده و هیچ تلاشی برای نجات خودش نمی کنه و منتظر یا انواج رودخونه اونو از بین ببره یا درون آبشار هضم بشه . بعضی ها هم ترجیح می دن درون آب خودشون رو خفه کنن .

تا حالا شده خودتون رو تو دستگاه خدا یک ورقه کاهی که کنار میز افتاده و به چشم نمیاد ببینین یا شده تا حالا خودتون رو یک بنر یک در دو بدونین که خدا زده بیخ دیوار تا هر لحظه اونو ببینه .

به نظرتون اگه کسی آرزو نداشته باشه باید چیکار بکنه .؟؟

به قول نن جونای قدیم که میگن کسی که آرزو نداره همون بهتر بمیره یا به قول اوس رستم قصاب که می گه با همین ساتور می زنم لهش می کنم .

برگرد دیگه! دِ یالا برگرد! هر چه قدر قدرت داشتم جمع کرده بودم

توی ذهنم و با همه قدرت القائم سعی می کردم فرکانسهای تمنای وجودم را به مغزش ارسال کنم !

یهو برگشت و نگاهم کرد!

قدمهاش را آهسته تر کرد و همان طور در حال قدم زدن ، هر دو سه قدم بر می گشت و نگاهم می کرد.

کمی جلوتر رفت که رسید نزدیک در خونه .

چاره ای جز ایستادن و برگشتن باتمام رو را نداشت.

برگشت

رو به من و پشت به خانه

انعکاس لبخندم را درون چشم های سیاهش می دیدم

چند دقیقه ای ایستاد و چیزهایی گفت: تمام کلماتش را به خاطر دارم. سعی می کرد با کلمات بازی کند و با طرفند اطاله کلام بیشتر خودش و من را معطل نگه دارد .

به هوشش غبطه می خوردم.

با سن کمی که داشت خیلی قشنگ من و دلم را به بازی گرفته بود.

همیشه هم سن مطرح نیست

گاهی اوقات فکر آدم ها خیلی بزرگتر از اون چیزی است که ظاهرشون نشون میدن!

بهرحال گذشت

خاطره آن روز و خیلی روزهای دیگر در ذهن و فکر من حک شده است

هر وقت می بینمش آنقدر خوشحال می شوم که با همه وجودم

لبخند میزنم.

کاش آن روز را بیشتر حرف می زد ..........

اولا بگم این نوشته قبلی رو خودم نوشتم ....... به کی قسم بخورم که خودم نوشتم ... مشکل شما ها اینکه منو دست کم گرفتین .. حالا تواضع می کنم میام اینجا چیز میز می نویسم که بنا نمیشه همون اراجیف نویس همیشگی باشم ... اراجیف واسه مزه اش می نویسم اما الحق و الانصاف یکم کم انصافیه . تازه از هیج جایی هم الهام نگرفتم ... راستیتش می دونین چیه !

براتون می گم ... من خیلی خیلی دوست دارم برم زیارت امام حسین .... واقعا هم خیلی تلاش کردم . حتی تا لب مرز هم رفتم اما نشد . یعنی امام حسین بگونم هنوز نمی خواد بطلبه یا لایق رفتن پیش ضریح شش گوشه زیبای خودش نیستم .

تا شب عاشورا که امیر رفت مسجد و منم خونه واستادم . نمی دونم چرا ولی طاقت شنیدن جریانای کربلا رو نداشتم . نشستم پای نت و شروع کردن به گشتن مداحی از حاج محمود کریمی که رو بولاگم بذارم . اتفاقی رفتم قسمت وبلاگهای دوستان خودم که دیدم تماشاگه راز آپ کرده . گفتم تا مداحی داره دانلود میشه برم یه نگاهکی بندازم .

موضوع انشاء درباره کاش عاشورا ........

از نگاهک به دقت زیاد خوندنم تبدیل شد . ناخوداگاه چشمام تر شد . یاد زحمت هایی که برای رفتن به کربلا کشیدم و نرفتم و یکی با نوشتن انشاء می ره .

دلم شکست و شروع کردم تند تند به نوشتن که شد نوشته های پایین .........

همین