من ضعیفم ؟ میگن در یونان باستان ضعیف هارو به عنوان برده می گرفتند . مصریان کسانی را که توانایی هیچ کاری را نداشتند به لای دیوار می نهادند . مغولان سرشان را از بدن جدا می کردند .......... ضعیف کیه ؟

دیشب شب آرزوها بود . چه آرزویی کردین ؟ دیروز به یکی از بچه ها اس ام اس زدم ( تو ماشین بیکار بودم ) گفتم آرزوت چیه ؟ فکر کن من فرشته آرزوهام و دارم میرم به بالا ، گفت : رمز کامیابی در کائناتو می خوام .. من چی آرزو کردم ؟ راستی به نظر شماها اگه آدم یک آرزو داشته باشه که از قضا محال باشه به نظرتون خدا بهش می ده ؟ بعضی وقتا فکر می کنم تمام تئوری های رواشناسی مثل قدرت تمرکز یه داستان کلاسیک برای زود باورهاست .... چی میگه ؟ میگه اگر ذهن به یک فکر تمرکز کنه تمام اجزاء دنیا دست به دستم هم می دن تا فکر اون شخص به ثمر بشینه . حالا اومدیمو تمام دنیا باهاش چپ بودن ، حالا تکلیف چیه ؟ اینا حالا هیچی . آرزوی محالو چی میگین ؟ مثل فیلمای تخیلی ! یارو آرزو می کنه آدم بده فیلم تبدیل بشه به یک غورباقه و با نگاه عمیق بهش فرتی تبدیل میشه به غورباقه خوشگل با قور قوره ناز .

آرزویی دارم از نوع محالش ...... زدانستن گذشته حتمیش دانم
ولیکن علم آن دارم به بودن...... به دست کاش بودن کمک دارم

پس معجزه چیه ؟ معجزه ؟! یعنی با معجزه آرزو برآورده میشه ؟ من که بعید می دونم . در مقابل رواشناسا دینگراها می گن اگه آرزویی در سر داشتی که با خط الهی موازی بود و می دانستی در دنیا بهش نمی رسی قطع بر یقین در اون دنیا حالا یا در بهش برزخی یا در بهشت خلد بهش می رسی ...

حالا بنظرتون به این رفیقم چی بگم ؟ بگم از نظر روانشناسی و دینی به آرزوی محالت می رسی ؟ یا بگم اصلا فراموش کن همچین آرزویی و یک ریست کلی مغزتو بکن ؟

خندیدن را فراموش کرده ام ... یاد باد یاد آن روزگاران .. به یاد داری لحظه رفتنم را ؟ لبخندت مرا بدرقه کرد و خط نگاهت مرا تا در لبه دیوار رهایم نکرد ......... یادم آمد موژگان چشایت به تارهای دلم ترانه عشق من را سر می داد .... براستی دل سپردن به تو راهی درست انتخاب من بود ؟... آیا قدم نهادن در مسیر کسب عشق تو برای من هدفی ست دست یافتنی یا خیالی است که در لحظه خفتن مرا از دغدقه های دنیای وانفسا رهایم کند ؟.... آیا تصور یگانگی عشق در من و تو فقط خیال و وهم و تخیل است ؟! یا داستانی است که دل بی حد و اندازه به مکملش فکر می کند و در هوای کوی او با تصور پرواز در ابری از نگاه هایش به جست و خیز می پردازد . ؟

می خواهم بگویم و اندک باری گفتم و خدای مهربان خواست تا دروازه های گوشت بر رویم بسته شود تا باز پرونده دوست داشتن تو هنوز باز باشد و فکرم کماکان مشغول خیال پردازی با تو باشد ......

خسته ام . خسته ام ازتلاش بی ثمر . نگاه بی اثر . وجود بی رمق ...... روحم توان کشیدن این همه غصه را که در دلم خیمه زده ندارد ..... منتظر خنده هستم .... منتظر کسی هستم آیا ؟ آیا می خواهم سنگی باشم که بر رویم نقشی زیبا بیافرینند ، یا به دنبال آبی می گردم که بر رویش تصویر تو را بکشم تا زود محو شد که ناگزیر از دیدن چشمان دیگران دور باشد که نکند ببینند و من را از فاصله زمین تا آسمان سیاه آبی پوش دور از تو نگه دارند .......

باور کن مانده ام و درمانده .

شاید حمل سنگی که تو خواهی برای به سینه زدنت را ، من بزرگ ورداشته ام و می شود قدری کوچک کرد سنگ را و به سینه زد بیشتر و بهتر آن دلت را

بگو چه کنم ؟؟ چه کنم ؟

..........................

بچه ها نمی دونم چی شده اما میزون فکریم بهم ریخته . خسته ام ..........برای همین تا اطلاع ثانوی من دیگه نمی نویسم . نمی خوام با نوشته هام انرژی منفی بهتون برسه ... پس فعلا خداحافظ ... معلوم نیست تا کی ...

این داستان رو درباره بازی " بازی با مرگ " نوشتم . باید بازی جالبی بشه . این طوره که نحوه مردنتون و دو روز بعد از فوتتون رو بنویسین . به نظر من اگه آدم به مردن فکرکنه بهتر می تونه تو دنیا زنگی کنه .. حالا داستان

جواد اس ام اس زد و گفت : علی امروز جلسه تعامل بین احزابه بیا ..... این اس امو ساعت 8 بود که وقتی موبایلو بعد از بیدار شدنم دیدم . صبحانه رو خوردمو بعدش یه لحظه به نت وصل شدم تا کامنتای دیروزم که درباره نوع عملکرد ارگانها بود ببینم .... بد نبود . بروبچ اونوری ما رو مورد لطف و مرحمت خود کردن و اینورا به نقدام جامع عمل پشوندن . اومدم از خونه بیرون و رفتم سراغ پارکینگ و ماشین . ماشین رو که اومدم استارت بزنم جواد زنگ زد - علی جون می خوای امروز نیا ... هان ؟ . چند روزه حسابی پاپیچ بعضی ها شدی . یه نمه خطریه ! گفتم نه بابا بیخیال . جلسه مهم تره . به ممد زنگ زدمو گفتم من امروز زنگ اول کلاسو نمیام . به استاد بگو .... وارد اتوبان قم شدم . وسطای راه یه اس ام با یه شماره عجیب و غریب برام اومد ::: شما به جلسه میاین ؟ ::: آره میام . شما ؟ .......... جوابی نیومد ... زنگ زدم به رضا و گفتم فردا جلسه وبلاگ نویسا هست ؟ - آره . گروهی سیاسی هم هستن ، میای ؟ - آره حتما ....... رسیدم به دفتر جلسه . همه اومده بودند . جلسه بدی نشد . درباره اینکه دولت نباید تک حزبی بشه بحث کردیمو بچه های گروه سیاسی وبلاگ نویسی هم یک بیانیه دادند . چون با سید یوسف قرار داشتم زود تر از همه اومدم بیرون ، داشتم از لای در میومدم بیرون که یک موتور اون ور خیابون ایستاد . دو نفر سوارش بودن . با کلاه موتور سیکلت . به خودم گفتم چی مقرراتی و با خنده به خودم گفتم : نکنه می خوان منو ترور کنن که یارو که عقب نشسته بود تفنگ کلاششو در آوردو گلوله رو به من بست . توف توف توف ..... چند تا تیر به سینه ام خورد و تمام بدنم سوزش عجیبی گرفت اما درد نداشت . همه جا سیاه و ساکت شد . هنوز سوزششو داشت ( هنگ کردین تو خوندنش . ) اما ..... هرچی دست کشیدم چیزی لمس نمی کردم ..... چی شده ... من کجام . هووووووووووووی . کسی صدامو میشنوه . یکی چراغو روشن کنهههههههههههه ... من مُردم ..... خوابم ؟؟؟؟؟؟؟ کسی نیست ؟ ... یک دفعه همه جا روشن شد ....... بابا نور افکنو نگفتم که لامپ 100 هم روشن بکنین بسه ... خاموش کن چشمم کور شد . یکدفعه چشام باز شد . دیدم کنار خودمم . یعنی من مُردم .... آره من مُردم . مَردم کنار جنازه ام که غرق خون بود جمع شده بودند . بچه ها دم در بودند . یکی صدا میزد : یکی آمبلانس خبر کنه . یکی می گفت جواب باباشو چی بدم . یکی جیغ می زد . یکی داد . یکی به قاتلام فحش خواهر و مادر می داد .. خلاصه جنازمو انتقال دادن به بیمارستان ... از اون ور هم امید و بروبچ زنگ زدن به بابا که آره برای علی این اتفاق افتاده . من کناره جنازم همراه با آمبلانس رفتم به بیمارستان . بهت زده داشتم اتفاقارو نگاه می کردم . خلاصه دکتر بعد از معاینه گفت .... بچه تموم کرده که صدای جیغ و گریه کل بیمارستان گرفت .. حالا تو اون هیری بیری یه پرستار هی گیر می داد که : خانما آقایون ساکت باشین اینجا بیمارستانه ... آخه بنده خدا مثلا منو ترور کردن .. یعنی چی ساکت باشن . بذار جیغ بزنن . نمی فهمی دیگه کلاس داره . خلاصه یه دو ساعت بعد بابا و مامان و امیر اومدن . تو چشای همشون اشک بود ... به خودم گفتم اگه می دونستم اینقدر منو دوست دارم زود تر می مردم ... ولی دلم داشت براشون می سوخت .. خلاصه جنازمو انتقال دادن به سرد خونه و پزشکی قانونی و برای شناسایی قاتلا و یک نماینده از طرف وزارت کشور و اطلاعات برای تحقیق اومده بودند . منم الاف و بیکار داشتم همرو نگا می کردم . جالب بود . از هر درو دیواری رد می شدم و صدای دورترین آدما رو هم میشنیدم ... ولی خوب صحنه هم داشت دیگه ... باید بعضی جاها چشارو می بستیم دیگه . خلاصه شب شدو شب اول مردنم بود . رفتم به کسایی که دوسشون داشتم سر بزنم . اول رفتم پیش نیلوفر . بهش خبر نداده بودند ..... بیچاره اگه بشنوه سکته می کنه ..... داشت وبلاگای جکی رو می خوندو می خندید . حاضر بودم تمام داشته هامو به خدا می دادم تا منو برگردونه که بعدا اشکای نیلومو نبینم . بعد رفتم خونه خودمون .... چه صحنه های دلخراشی بود .. قربون مامانم برم شکه شده بود وبه یک نقطه خیره . امیر هم سرگردون بود و یک سره بین اشک و بغض بود ... بابا هم که از اشک زیادی نور چشای کوچیکشو اذیت می کرد . پدربزرگا و مادربزرگا و عمو و دایی و عمه و خاله و زنانو شوهراشون و نوه ها همه بودند . خوبه باعث خیر شدیم که بعد از مدتا همه دور هم جمع بشن . به خودم گفتم : تو دنیا خیرمون که به کسی نرسید خوبه لااقل بعد از مردنمون که کاری کردیم ... خدایا اینارو یاداشت کنیا . دمت گرم . ولی خونه اشک بازی بود که بیا و ببین . واقعا صرف نداشت بمیریم . بعد فکرشو بکن بیچاره ها چقدر تو خرج می افتن که کلی باید چیز بخورن که انرژی از دست رفته رو جبران کنن . تازه با این همه تورم .... خلاصه فردا زود دفنم بود . من گفته بودم اگه مردم منو تو قم دفن کنین .. بعد از اینکه کلی تو غسال خونه درگیر شستنم بودن ، چون دست راستم وقت افتادن تو شیکمم و پای چپم چرخیده بود به عقب برای همین کلی درگیری گردن این مرده شورای محترم تا خیلی منظم جنازم ردیف شده ... چند نفر با گریه می گفتن : الهی من بمیرم بیچاره تو زندگانیش از خوشحال کردن مردم فروگذار نبود . الآنم که مرده بازم این جنازش می خواد یه جوری مردمو به خنده وادار کنه ... جنازمو بردن شیخان که نزدیک حرم بود . همه بودن از بابا و مامان و نیلو وحاج آقا مونو رفیق و شفیق و دوست و آشنا و هم کار و هر کی که واقعا دوسش داشتم . بعد از تلقین و شهادتین جنازه رو گذاشتن تو قبر و دفنم کردن . وقتی روی جنازه بو پشوندن یک لحظه احساس کردم دستم از همه جا کوتاه شد . اما خبری از کسی نبود که روح منو بگیره و به بالا ببره . خلاصه عصری ختم بود . ساعت 4 تا 6 . چون امیر از قرآن با صوت خوشش میومد . اون قرآن می خوند . طبق وصیت من هم به مهمونا خیارشور و شوری می دادند . دم رفتن هم آش رشته و سالاد الویه . خدا خیرشون بده کلی فاتحه و صلوات بهمون دادن . فکر کنم خیارشورا کار خودشو کرده بود . ختم که تموم شد ، دوباره همه جا سفید شد و بعد ............. رفیتم . ما هم شدیم اون دنیایی...

حالا مدعوین محترم

عرفان ملقب به تپلایف

ممد ملقب به کرتانینزه

مهدیه ملقب به خانم بزرگ

سپیده ملقب به کتاب فارسی

رضا ملقب به بابا بزرگ

نهال ملقب به خاله دختر

امیر حسین ملقب به مهندس

عاطفه ملقب به تماشاچی

مجتبی ملقب به مجی سادات