جاتون خالی چند روز پیش دندون درد گرفتم بصورت خفن . داش یواش یواش گریم در میومد .

داستان از اونجا شروع شد که من یک خرما در دهان مبارک نهادم و بعد از گذر اندی دقیقه فریاد زنان بسمت دبلیو سی روانه شدیم . دندونم خراب شده بود و منه جناب مهندس بیخیال شده بودم که به قول بچه ها یکدفعه گندش در آمد .

خلاصه اقا ما هلک هلک رفقیم قمو دندونمون رو درست کردیم . جالبش اینجا بود که من ساعت ۸ شب به طرف دندون پزشکی رفقتم . ساعت ۱۱ و سی دقیقه به منزل بکاب شدم .

فکر نکنین جای بدی رفته بودم .  از اونجایی که خونمون در جمکران واقع شده و از این طرف ، نه از اون طرف هم شب چهار شنبه بود و شلوغی وحشتناک .

منم که دندونم رو پرکرده بودم و از همون طرف دهنم بی حس بود و ماشین گیرم نیومد . مجبوری پیاده به طرف جمکران ره سپار شدم .

جاتون خالی انگار دنیا رو بهم داده بودن . گفتم آقاجون پیاده طلبیدی ؟

برام جای تعجب بود که این همه ماشین با شکلای جورواجور و اشخاص رنگ برنگ . اگه یکودومشون اقا رو تو جمکران ببینن کسی حرفشون رو باور می کنه . اصلا راست می گن یا نه ؟

خیلی وقت داشتم فکر کنم چون از ۱۰ و نیم راه افتادمو یه یک ساعتی طول کشید .

خیلی ها رو دعا کردم . به فکر خیلی ها بود . به خیلی چیزا فکر کردم . تا حالا گنبد فیروزه ای جمکران اینقدر قشنگ و زیبا نبود . خاطرات شیرین قدیممو مرور می کردم .

دلم گرفته . داره می ترکه . دوست دارم بشینمو حسابی گریه کنم .

فعلا .

راستی شنیدین می خوان بلاگفا رو ببندن . من شنیدم مدیران با هم بر سر مدیریت دعوا دارن .

یه عده هم می گن اگه به توافق نرسن بلاگفا بسته می شه .

بچه های پرشین بلاگ و میهن بلاگ و بقیه وبلاگ دارا یه کمکی بیاین بکنین .

اگه ببندن چی کار کنیم . هان ؟

---

می دونین چرا من بذار رو همیشه این طوری ( بزار ) می نویسم ؟

یه وبلاگی داشتم با یه عده از بروبچ اهل حال .

به قول خودمون وبلاگ سیاسی د اشتیم . انواع و اقسام اراجیف رو میشستیم در زیر پرچم نقد و انتقاد از سران و چالش های مملکت می گفتیم .

باحال بود .

از این نظر می گم باحال بود ، چون اولا به اسم خودمون نبود . یعنی نویسنده اش به نام خودمون نبود . به یه اسم دیگه بود . در ثانی اصلا خواننده نداشت  .

یعنی محض رضای خدا به قول شمالیا اَتــا خواننده هم نداشت .

بیخیالش شدیم . همون مدت بود که تصمیم گرفتم تو همین وبلاگم بشینمو بنویسم که خورد به این اتفاقای اخیر برای خانواده ما .

این مدت هم که این قدر فکر رو خیال ورم داشته بود که دارم یه جوری خودم رو به حال اول باز می گردونم . سخته آدم رفیقای قبلش رو که با هم خیلی رفیق بودن و هر روز همدیگرو می دیدن الآن مدت ها باشه که ندیده باشیشون .

خاطراتشون رو به یاد میاری و ............ خنده هاشون . ............ گریه هاشون ......... صداهاشون .......

دوستای عزیز من . اگه نیومدم ببینمتون به دلایلی هست که شاید اونارو روزی گفتم .

با تمام نفس در گلویم

گلویم را می فشارم تا نتونم

نتونم فریادی برایم

برایم تا همه ببیند که هستم

هستم و خواهم بود

بود این نفس در قلبم

قلبم با شماست ای دوست

عیدتون مبارک . هر کی جشنی ، جایی می ره یاد ما رو هم بکنین

روز عید اوست در جهان

جهان فرخنده باد ز قدومش

راستی این چند روز که نتونستم بنویسم بخواطر اینکه دارم یه شرکت می زنم خیلی سرم شلوغه . فکر نکنین خدای نکرده ....................... شدم

یه اتفاقایی افتاد و گذشت .

گذشت و فراموش نمیشه . گذشت اما تموم نشد .

ابری بر سر کوهی آمد و گفت سلام . کوه نگاهی به آسمان کرد و گفت : ای ابر چرا بر سر من نهادی پرچم . گفت نهادم مهر و محبت را بر تو و تو باید کنی شکر ز من .  کوه با دو چشم خیره به عمق وجود ابر نگریست و گفت : دادا برو کنار حال نداریم  ما نخوام ببینیم یکی بهمون محبت از خودش در نوکنه کی رو باید وبینیم . هاهاهاهاها . از قدیم گفتن با ما به از آن باش که با خل جهانی . آخه عزیز دلم جواب سلام سلام نه چنبره زدن بالا سره من ! . ابر جان برو کنار بزار ( بذار ) آفتاب بزنه رو کلموم .

ولش کنین .

راستی وبلاگ عموم رو اون بنده خدایی که لوگین کرده بود پس داد . ازت خیلی ممنونم که پسش دادی . اما حیف که خودتو معرفی نکردی تا ازت تشکر کنیم .

یه چندتا وبلاگو هم از اقوام بسته شده است .......................................  بیچاره  رضا داشت درباره باباش می نوشت که ......................

من نمی دونم ...................................... حالا که چی ؟ ............. نه جدا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باورکنین شرمنده ام . من قرار بود پنجشنبه شروع کنم به نوشتن جریانای حدود دو سه ماه پیش که باید برای همه رفیقام جالب باشه من ، علی ، ۲۰ ساله چی تو این مدت کشیدم

اما به دلایلی کاملا شخصی از نوشتن این داستان معذورم . واقعا شرمنده

اصلا نمی تونم تو رو ، ببخشید به کامنتاتون نگاه کنم . از بسکی شرمنده ام . تو این مدت خیلی بد قولی کردم . قول می دم این آخریش باشه .

در اولین فرصت شروع می کنم به نوشتن این داست . باور کنین راست می گم

راستی وبلاگ عموم رضای ابطحی به دستور وز......... .........ات بسته شده است و این وبلاگی که الآن هست مال او نیست 

باور کنین خسته شدم از بسکی شخصی نوشتم . دلم برای نوشته های اجتماعی و عشقولانه و دینی و کلی موضوع تنگ شده . اما چه کنم که ..

فعلا

دیروز تولد امیر حسین بود .

تو خانواده ما تولد رو به ماه قمری می گیرن . البته یه بزرگداشتی هم تو ماه شمسی براش می گیرن .

اما برای من همیشه ماه شمسی می گیرن . آخه تولد من به قمری می شه ۱۲ جمادی الاول شهادت  حضرت زهرا سلام الله علیها . برای همین برای من تولد رو همون ۲۳ دی میگیرن .

خلاصه کلی گشتم و یه کادوی خوب براش گرفتم . هرچی می خواستم بگیرم بی انصاف داشت . حالا فکر کنین من چی براش گرفتم  ........ کلی رو مخ تعطیلم فشار آوردم .

راستی یه چند روزه دیگه می خوام از روز اول اتفاقایی رو که تو دوران بازداشت پدربزرگ و پدرم برای خانواده ما اتفاق افتاد رو بنویسم .

نپرسین چرا الآن یا چرا همون موقع ننوشتی !

یه چیز دیگه . یه عده می گن این وبلاگ خیلی خیلی بیخوده . مرسی

یه عده هم به من می گن جمعش کنی بهتره . یه دنیا راحت میشه . چشم

یه عده هم می گن طرز نوشتاری وحشتناک دیوانه کننده یه . عجب !

یه چیزی بگم و اون اینکه تا همرو عصبانی نکنم  ( چی احساساتی ) عمرا کم بیارم . می نویسم چون هستم . حسود نیاسود . بترکه چشم حسود . اصلا به کسی چه من چیجوری می خوام بنویسم . هان . هان .

البته می دونم با این طرز نوشتن اکثر خوانندهای وبلاگم به قول بچه ها می پرن .

اما یه چند روز دندون مبارک رو روی جیکر نازنین به صورت نه چندان شدید فشار داده تا اوضاع ریلکس شود .

نزارین ( نذارین ) بزنم به سیم آخرا . که زدم البته ولی به صورت خفیف  . قبلا هم که دیدین

فعلا .

علی عصبانی

 

بابا آدم نمی تونه چرت و پرت بگه   . بعضی وقتا همین چرت و پرتا ، هزارتا کار می کنه

نه اشتباه نکنین . چی فکرا همه از دم خرابه .  واه واه واه . نوچ نوچ نوچ . منظورم از هزارتا مثلا حدود سه یا چهار تا بود  . اون حرفایی که نمیشه زدو با خل خلی آدم می زنه . .

البته این تیریپ نوشتن یخته خطری بید . چون پس فردا ادم می خواد دو کلوم حرف جدی بزنه می گن : هو هو هو این همون دیوونه یه . البته یه خوبی هم داره و اون اینکه آدم راحت می تونه حرفشو بزنه بدونه اینکه رو حرفاش حساب ( ازون حسابا که بعضی ها می دونن ) باز نمی کنن

---

علی جون سلام . این چرت و پرتا چیه می نویسی .حیف وقت .مگه تو بیکاری .......
به خدا دلم می سوزه که مثل تو وقت ندارم . اخرش نگفتی من کیم ها .یه نشونی:
من همونم که .........

---

شما بگین محض رضای خدا یه نشونی تو این کامنت پیدا می شه ؟

راستی یه یک هفته دیگه حتما سری به بلاگم بزنین می خوام .................... بنویسم

خیالم راحت شد  . یه نفس راحت کشیدم . می خواستم داد بزنم اما خوب زشت بود   . کسایی که تو اتاق بودن صد در صد می گفتن : هه هه هه  این یارو خل شده . چون حوصله شونه کردن موهامو هم نداشتم برای همین تو ذهنشون بدون فکر کردن می اومد . به خاطر اینکه خیلی هم فکر کرده بودمو دیدم اگه جوراب پام کنم مخم داغ می کنه و مثل چی عرق از سر روم می باره ، دیگه حتما فکرایی می کردن .

یه نیم ساعتی نشستم  . زمان مثل برق داشت با سرعت ۱۹۵ کیلومتر نوری می رفت . البته برام یک عدد بود و اونو به حساب خوشحالیم می زاشتم ( می ذاشتم ) . دوست نداشتم همه چی تموم بشه اما خوب دم ظهر بود و باید می رفتم ناهار رو نماز .

رفت اما میاد !