بنام خدا

داستانی که می خوام براتون تعریف کنم رو یکی از دوستانم به نام حامد برام تعریف کرده و بد نیست شما این قضیه رو بشنوید .

حامد اهل مشهد است و از دوستان بسیار نزدیک من است .

حامد اینجوری شروع کرد ......................

من تو مشهد به دنیا اومدم و مثل تمام بچه هایی که در سنین خردسالی هستند ، دوستانم را خیلی دوست داشتم ، من واقعا عاشق اونا بودم . برای دیدن اونا لحظه شمازی می کردم و مواقعی که با آنان بودم ، انگار زمان و لحظه ها برایم متوقف شده بود .

لحظه های شیرین دوران کودکی را هیچ وقت فراموش نمی کنم . من و دوستانم هیچ وقت با هم بد نبودیم و اگر هم دعوا می کردیم ، لحظه ای بعد همه چی رو فراموش می کردیم .

حامد به یکباره ساکت شد و به فکر فرو رفت .

ازش سوال کردم : چی شده حامد ، ساکت شدی ؟ گفت : تو تمام فریقای خوبی که داشتم ، در خانواده هم چون اون زمونه نوه کوچیک خانواده بودم و هم سن من پسری نبود اما ، اما دختر عمه ای داشتم به نام آسیه که یک سال از من کوچکتر بود ، یاد اون افتادم . چون در همون زمونا هم بازی هم بودیم . بعد دوباره ساکت شد . من دیگر درباره آسیه ازش سوال نکردم . اما گفتم : خوب بعدش !

اون از آسیه چیزی نگفت و بعد ادامه داد : تو اون روزای خوش که همه چیز داشت بر وفق مراد پیش می رفت ، به یکباره همه چیز به هم ریخت . پدرم به خاطر کارش مجبور بود بره تهران و من باید تمام رفیق هایم را می گذاشتم و می رفتم . تصور اینکه با تمام رفیق های خوبم باید خداحافظی می کردم و مدتی از آنان دور باشم ، برایم کابوس شده بود .

ناگهان ازش پرسیدم با فکر آسیه چه کردی ؟ خنده ای شیطونی کرد و گفت : اون دختر عمه ام بود . من متوجه نشدم و ادامه داد : بالاخره روز حرکت فرا رسید و من با تمام خاطرات خودم با دوستانم را ، خداحافظی کردم .

فکر می کردم خدا تمام دوستان را از من گرفته اما فکر اون چیز رو نمی کردم . گفتم او چیز چیه و یا کیه ؟ جواب داد : صبر کن چقدر تو عجولی . خندیدم و گفتم : ببخشید دیگه حرف نمی زنم و دوباره ادامه داد : ما رسیدیم به تهران . پدرم خونه ای خریده بود و رفتیم اونجا . وقتی رسیدیم به تهران ساعت ده شب بود و من با اندوهی که در گلویم بود و نزدیک بود من رو خفه کنه خوابیدم . پسری به سن من که حدود هفت سالش بود و تمام رفیقاشو از دست داده بود نمی تونست اون شب بخوابه ، اما لطف خدا خوابم برد .

صبح حدود ساعت هشت و نیم بود که در خونه به صدا در اومد و پدرم رفت دم در .وقتی چشمامو باز کردم دیدم سه تا سایه روی پرده پنجره خونمون افتاده که دوتاش بلند و یکیش کوتاه بود . چند دقیقه گذشت و پدرم در اتاق رو باز کرد و گفت بیا دوستت اومده ------------

من تو فکر فرو رفتم که من تو تهران دوستی ندارم . به زور پدرو و با تمام خستگی که داشتم ، از رختخواب بلند شدم و درو باز کردم . دیدم مردی توی پذیرایی نشسته . سلام کردم و اونم جواب داد . بعد پدرم نگاه بهت زده من رو که دید ، گفت : برو توی آشپزخونه هست . انگار آب سردی رو ریختم روم . فهمیدم دختره .

در آشپز خونرو باز کردم دیدم مادرم و برادرم و یک خانون ، همه نشستم پشت میز ، بهشون سلام کردم و جواب شنیدم . اما دختری کنار میز نشسته بود . از ظاهرش فهمیدم که باید هم سن من باشه . مامانم گفت این زهراست و هشت سالشه ، تو دلم گفتم خوب به من چه ، می خوام اصلا نباشه . به من چه .بهش سلام کردم و اونم جواب داد . اما اما هر نگاهی که می کرد ، انگار برام آشنا تر می شد .

مدتی گذشت ، زهرا هم براک جای خواهر رو داشت و هم جای یک دوست خوب . تازه تو درسای مدرسم هم کمکم می کرد ، تمام تمرین های مدرسهم رو با اون حل می کردم .

یک سال از این قضیه گذشت و من محبت عجیبی به زهرا پیدا کرده بود و همیشه اونو به عنوان دوست میدیدم ، اما دوستای قدیمم بعد از مدتی اومدن تهران و من از اون به بعد کمتر با زهرا بودم ، چون خاطرات بودن با دوستانم برام زنده شده بود .

رفتن ما به قم هم باعث شد که دیگه زهرا رو ندیدم . البته علتی که داشت به خواطر بزرگ شدن من و اون بود که هم فکر هامون و هم محبت هامون بزرگ شده بود . بعد از چند سال اونا اومدن قم و همسایه ما شدن . البته دوستان قدیمم هم اومدن قم اما من و زهرا دیگر با هم صحبت هم نکردیم ، حتی بعضی وقتا هز هم فرار می کردیم . مثلا اگر من تو کوچه بودم ، اون تا من نمی رفتم ، از خونه بیرون نمی اوم و باعکس . دیگه حسابی بزرگ شده بودم و حدود نوزده سالم بود .

اینجا دوباره حامد تو خودش رفت . من سوال کردم : باز چی شده . گفت : نمی دونم چی جوری برات بگم . اخه از سن هیجده نوزده سالگی ، پدر و مادر ها به فکر ازدواج پسرشونن و من در این مورد چیزی به پدر و مادرم که اصلا می خوام ازدواج کنم یا نه ، نکردم تا یک روز که زهرا و پدر و مادرش و داداش کوچیکش اومدن خونمون . فردای آن روز خواستم برم بیرون که مادرم گفت : حامد واستا کارت دارم . من با تعجب گفتم : چی کار دارین ؟ گفت مسئله ای رو می خوام بهت بگم . گفتم : خوب بگین ، و خندیدم . اما مادرم با حالتی تعجب وار و جدی گفت : بابت مدتی پیش درباره تو با خانواده زهرا صحبت کرده و خود زهرا هم در جریانه .

حامد در حالتی که شصد دست چپش رو روی لپش و دو انگوشت کناریش رو روی پیشونیش گذاشت گفت : من که بهتم زده بود و نمی دونستم چیزی بگم ، بلند شدم و داشتم می رفتم که مادرم گفت : حامد تصمیم خودتو بگیر و بهم بگو . من که مثل کتری جوش اومده باشه و سریز کنه گفتم : منو زهرا ؟! بعد بدون حرفی درو بستم و رفتم نماز .

گفتم نماز ؟ گفتت: آره . آخه داشتم می رفتم نماز که مادرم گفت . بعد ادامه داد : نمازمو نفهمیدم چیجوری خوندم و اومدم خونه . شب وقتی خواستم بخوابم ، تعجب سراسر وجودم رو فرا گرفته بود ، خوابم نمی برد ، فکر این مسئله عذابم می داد .

من عاشق زهرا بودم ، اما عاشقی که زهرا رو برای عشقش نمی خواست . یعنی عاشقش بودم چون دوست داشتم تمام خوبی ها برای اون باشه . دوست نداشتم ناراحت ببینمش ، ولی مهم برام نبود که آیا اون همسر من باشه یا نه . من باید تصمیم خودم رو می گرفتم . چون می دونستم نمی تونم اونو خوشبختش کنم . اما بالاخره تصمیم خودم رو گرفتم و به خودم گفتم عاشق اونیکه خوبی رو برای معشوقش بخواد نه خودشو برای خودش و جوابمو گفتم نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه .........

حامد که با صدایی آروم داشت صحبت می کرد گفت : پدرم خیلی با من صحبت کرد اما فائده ای نداشت بعد از مدتی هم زهرا با یکی از دوستانم ازدواج کرد و همه چی تموم شد .

حامد به از تموم شدن صحبت خندید و در حالی که خوشحالی از صورتش می بارید گفت : تمـــــــــــوم شد ....

من گفتم : راستی این وسط آسیه چی شد ؟ گفت : اونم ازدواج کرد ، البته حدود چهار و پنج سال قبل از این ماجرا .....